Neden mi yalnızım? Bir nedeni yok aslında. Sadece "daha iyilerine" layıkmışım... Öyle söyledi terkedip giderken beni,Bir de üstüne "hayatım boyunca mutluluklar" diledi. O hayran hayran baktığım gülümsemesi duruyordu hala dudağının kıyısında, Denizini kaybetmiş bir martı gibi indirdim kanatlarımı usulca ve bir ayrılığın ağır yorgunluğu çökerken omuzlarıma, Eğdim başımı önüme "peki" dedim, İlk defa bırakıyordum, kendimi terkedilmişlik boşluğuna "peki" dedim ve sustum,İçimden "gitme" diye haykırırcasına, sustum... Neden mi yalnızım? Geçerli bir sebep uyduramıyorum bu soruya, Sadece "yapamıyormuşuz" hepsi bu... Böyle cümleler çıkıyordu dudaklarından, bırakırken ellerimi parmak uclarımda kalan, sıcaklığının son birkaç kırıntısıyla usulca ceplerime iliştirdim, avuçlarıma bırakılmış yalnızlığımı hiçbir şey diyemedim, Boğazımda bütün bir şehrin gürültüsünü düğümlercesine,Gözlerimle "seni seviyorum, lütfen gitme" de...
Yorumlar
Yorum Gönder
Teşekkürler.